Hoe het verzuimvirus Midlancer Titia te pakken kreeg

Titia studeerde rechten, maar ging na haar studie een compleet andere richting op: van commerciële functies als teammanager en klantmanager tot ondernemer met twee eigen coachingspraktijken. In al haar werkzaamheden wist Titia haar commerciële en juridische achtergronden naadloos met elkaar te verbinden. Maar toen kwam corona, werd ze gedwongen haar coachingspraktijken te sluiten en moest ze nadenken over een volgende stap. 

Grote klanten

Precies op dat moment kwam een functie voor verzuimadviseur bij een Arbodienst voorbij en dat voelde als een kans om haar juridische en coachende kanten aan te boren. “Als verzuimadviseur moet je veel met werkgevers sparren en dan gaat het bijna altijd over financiële belangen en juridische kwesties. Maar je gaat ook met werknemers in gesprek, hoort schrijnende situaties en daarin kan ik mijn coachende kant kwijt. De eerste drie jaar werkte ik als verzuimconsultant en daarna nog een jaar als klantmanager. In die hoedanigheid was ik verantwoordelijk voor klanten met meer dan duizend werknemers in dienst en dan praat je opeens veel breder over verzuim dan wanneer je een-op-een contact hebt met een werkgever en een werknemer. Dat was ontzettend leerzaam.”

Binnen no-time aan boord

Een paar maanden geleden begon het te kriebelen en werd het tijd voor wat nieuws. “Werken in loondienst is leuk en het geeft veel zekerheid. Maar ik had behoefte aan meer ondernemerschap. Op LinkedIn zag ik een post van HR Talents en ik dacht: ‘He, dat is intrigerend!’. Ik had nog nooit van de Midlance-constructie gehoord, maar ik heb contact opgenomen en vanaf dat moment ging het balletje heel hard rollen. Binnen no-time mocht ik me aansluiten bij het team van verzuimadviseurs. Vanaf 1 mei ben ik officieel aan boord en op 7 mei ging ik al aan de slag voor mijn eerste opdrachtgever in Amsterdam.”

Titia vertelt dat ze zich meteen als een vis in het water voelde bij HR Talents. “De gesprekken, de snelheid en de doortastendheid waarmee alles geregeld is. Het is een heel open organisatie, met veel respect en aandacht voor elkaar. Ja, daar houd ik wel van. En het werken op opdrachtbasis vind ik ook heel prettig. Als je wil, heb je continu wisselende opdrachten en opdrachtgevers en je kunt op die manier veel verschillende kanten van het vak ontdekken. Wel is het zo dat je direct ‘aan moet staan’ bij een opdracht, ze verwachten wel wat van je. Maar dat vind ik fijn, ik houd van een uitdaging.”

Vinger op de zere plek

Voor haar eerste opdracht beheert ze de lopende dossiers. Daarnaast voert ze regelmatig overleg met werkgevers. “Een groot deel van het verzuim ontstaat door leiderschap en onderlinge relaties”, vertelt Titia. Mensen hebben dat niet door, maar slechts twintig procent van al het verzuim heeft een medische oorzaak. De rest is gedrag-gestuurd. Het goede nieuws? Op gedrag kun je sturen. Hoe krijg je een werknemer zo ver dat hij regie gaat nemen, een positieve mindset ontwikkelt of eerlijk durft te kijken of deze functie nog wel bij hem past? En waar zit het leiderschap van de manager? Signaleert die wel dat het niet goed gaat met een werknemer en hoe goed kennen leidinggevenden hun teams? Managers die de verbinding zoeken met hun werknemers hebben vaak veel minder verzuim binnen hun teams dan leidinggevenden met een afstandelijke, zakelijke leiderschapsstijl. 

Preventief verzuim, daar gaat het om. Iedereen heeft het over de eerste dag van ziekteverzuim, maar organisaties moeten investeren in die tijd voordat iemand uitvalt. Met mijn kennis en ervaring adviseer ik werkgevers graag op dit soort vraagstukken. Ik leg mijn vinger snel op de zere plek en houd ervan om samen te onderzoeken hoe iedereen weer op het goede spoor kan komen.”

Verzuimvirus

Inmiddels zit Titia op de helft van haar eerste opdracht en het voelt helemaal als vanouds, vertelt ze. “Het verzuimvirus heeft mij echt te pakken. Veel mensen vinden het een bijzondere tak van sport en denken: ‘Nou, niet iets om lekker over te kletsen op de verjaardagsborrel’. Maar het thema blijft mij verbazen en verwonderen. Waarom is hier niet eerder aan de bel getrokken? Hoe kunnen we er samen voor zorgen dat iedereen weer met elkaar door een deur kan? Of is het beter om afscheid van elkaar te nemen? Verzuim is niet iets statisch, het is een heel dynamische wereld die altijd in beweging is. Terwijl de mensen om wie het gaat, vaak moeilijker in beweging te krijgen zijn. Dat contrast intrigeert mij.”